اینو چی میگی!؟ ایسم

تصور کنید که یه نفر از شما سوال سختی پرسیده. مثلا شما رو متهم کرده به چیزی و خواستار اینه که از خودتون دفاع کنید. سوالی که نه میخواید جواب بدید، نه میتونید جواب ندید. هر گونه واکنشی که نسبت به اون پرسش نشون بدید میتونه براتون پیامد هایی داشته باشه و حمل بر پاسخ دادن بشه. چه راه حلی به ذهنتون میرسه که از این مخمصه رهایی یابید؟
جوابش رو شوروی سابق کشف کرد، whataboutery. 

whatabouter ها، به جای جواب دادن به اتهام ایکس، یا ابراز هر واکنشی که بتونید ازش نشونی از جواب استخراج کنید، شما رو با پاسخ به مراتب جالب تری تنها میذارن: «آلفا مرتکب عمل ایگرگ شده، اون چی؟» به جای اینکه اثبات کنی ادعای طرف مقابل غلطه، ادعا رو از بیخ زیر سوال می بری و متقابلا اذعان می کنی که طرفت حق نداره اون ادعا رو داشته باشه، چون اتهام دیگری به خودش یا دیگری یا هر کس دیگری وارده و چرا به اون نمی پردازن پس؟ چرا اومدن سراغ تو؟

چرا «اینو چی میگی!؟» جواب میده؟ چون هیچکس مرحوم هابیل نیست که از گناهان/اشتباهات مبرا باشه. مرحوم هابیل یدونه بود، اونم نهار کلاغا شد. پس عملا هر کس و هر چیزی رو میشه بالاخره به یه چیزی متهم کرد. «حالا که همه یه لکه سیاهی تو کارنامه شون هست، پس هیچکس نمیتونه به لکه سیاه کس دیگری ایراد بگیره. میخوای به من گیر بدی؟ اول برو سراغ آلفا که دیگه عمل ایگرگ رو انجام نده!». حالا اون آلفا ممکنه خود شما باشین، ممکنه من باشم، ممکنه سر نیکلاس دومیمسی پورپینگتون باشه.

-چرا تو امتحان پایان ترم تقلب کردی؟
+چطور این همه مقاله تو کشور کپی میشه، این همه اپلیکیشن از روی نمونه خارجیش کپ می زنیم هیچکس هیچی نمیگه؟ حالا که من تقلب کردم، تقلب بد شد؟

-چرا بودجه فلان نهاد مذهبی انقدر زیاده؟
+چطور ترکیه که انقدر سنگش رو به سینه میزنید انقدرِ به توانِ هشت دلار بودجه بیسار نهاد مذهبیشه اشکال نداره، مال ما اشکال داره؟

-آیا ترامپ در کمپین انتخاباتیش با روسیه همکاری کرده؟
+نظرتون در مورد رابطه کلینتون با روسیه چیه؟ چرا کسی به کلینتون گیر نمیده؟

حالا شما بیا خودت رو بکُش از اینا جواب درار. برو به همه مقاله هایی که تو کشور کپی میشه گیر بده.  بیسار نهاد مذهبی ترکیه رو از بودجه کشورشون خط بزن نفری یه سطل دستشون بده بگو به سبک مدرس آب حوض بکشن خرجشونو درارن. کلینتون رو بنداز زندان. بعد بیا دوباره همینا رو ازشون بپرس و: «چطور وقتی استاد بد درس میده نمیان توبیخش کنن، حالا منی که پول ندارم یه ترم دیگه هم بیام اگه تقلب کنم توبیخ میشم؟» «چطور سالی ان میلیون تومن خرج می کنین میرین آنتالیا مشکلی ندارین مشکلتون فقط بودجه ماست؟» «چرا به اوباما گیر نمیدین که با ایران توافق امضا کرده؟» و قضیه همینطور ادامه خواهد داشت، چون به قول عقابِ راونکلاو دایره هیچ نقطه شروعی نداره و شما دست رو هر نقطه ای بذاری بغل دستیش میگه چرا من نه.

اساسا تنها راهی که براتون باقی می مونه اینه که به خدای احد و واحد پناه ببرین، و بعدا سر فرصت یه تک تیرانداز ماهر استخدام کنین که طرف رو هدشات کنه؛ اینجوری شاید به جواب نرسین، ولی لااقلش اینه که دیگه لازم نیست برای رسیدن به جواب اون سوالتون، قبل از رفتن سراغ مسئولش تمام مشکلاتِ دیگرِ عالم هستی رو حل کنین.
۱۴ نظر ۲۴ لایک

جولیوسیوس

خدایان یونان باستان آدم های خلاق و اهل دلی بودن. مثل خدای متعال ما نبودن که بگن هر کی هر کار بدی کرد بندازینش تو آتیش و آلت گناهشو داغ کنین بریزین تو حلقش. نه. می شستن دور هم و سر فرصت فکر می کردن چطور حال طرف رو بگیرن که پیامِ «خوبت شد؟! خوبه ما هم باهات همچی کنیم؟» به وضوح به یارو منتقل شه.

مثلا تانتالوس, غذا و شراب خدایان رو دزدید تا برای آدمیان ببره, و مجازاتش این بود که تا ابد توی برکه ای از آب گوارا وایسه در حالی که شاخه انگوری از بالای سرش آویزونه. هر بار دست دراز می کرد تا انگور بچینه شاخه بالاتر میرفت و هر بار خم میشد آب بخوره برکه ناپدید میشد.

آراکنه زنی بود که توانایی بافندگیش در سراسر زمین بی همتا بود, و روزی ادعا کرد حتی از آتنا هم بهتر می تونه ببافه. طبیعتا به آتنا برخورد و آراکنه رو تبدیل به عنکبوت کرد-آراکنید ها و آراکنوفوبیا از همین ریشه هستن. نام نیکو گر بماند زآدمی, به کزو ماند جزای ماندگار. 

سیسفوس سعی کرد مرگ رو فریب بده و اونو به بند بکشه تا فناناپذیر بشه, و در نتیجه محکوم شد که تا ابد سنگی رو از پایین تا بالای تپه ای قل بده و بالا ببره, اما درست قبل از رسیدن به قله سنگ قل می خوره و به پایین بر میگرده. تقلای بیهوده ابدی.

یه بابایی هم بود به اسم جولیوسیوس که کسی نمی دونه چه هیزم تری به بروبچِ المپ فروخته, ولی محکومش کرده ن که تمام اتفاقات بد زندگیش رو با کیفیت اچ دی به خاطر بیاره و هر بار با یاداوریشون درست به اندازه بار اول حالش گرفته بشه. و بخشی از مجازاتش اینه که اطرافیانش هیچی از اون اتفاقات به خاطر نمیارن و بهش میگن توهم زده.

۳۴ نظر ۲۱ لایک

نفس کش

پیروی پست قبلی؛
در کتاب شاهزاده و گدا زنی هست که قراره اعدام بشه چون چندین نفر شهادت داده ن که جادوگره. چگونه فهمیدن جادوگره؟ چون با در آوردن جورابش باعث به وجود اومدن طوفان شده. تام کانتی-که در این قسمت کتاب جایگاه قضاوت رو عهده داره- می پرسه که چه کسی اینو شهادت داده؟ میگن همه دیدن آقا. تام قانع نمیشه و به زنه میگه جورابتو در بیار. حضار بر می آشوبند و وحشت می کنند و رخ به ناخن می خراشند ولی تام کوتاه نمیاد. زن جورابش رو در میاره و قصر بر اثر اصابت صاعقه ای از جانب پروردگار نابود میشه.
جاست کیدینگ. هیچ اتفاقی نمیفته و تام زنه رو میفرسته بره و همه از درایت او به وجد می آن و زان پس به افرادی که دربرابر وقایع ماوراطبیعه دلیل و برهان و شاهد و مدرک می طلبن میگن تام کانتی؟ خیر. میگن دنبال قاتل بروسلی نگرد.
باز هم جاست کیدینگ. به این افراد هیچی نمیگن و با توجه به نادر بودن این گونه جانوری هیچ دانشمندی هم مبادرت به نام گذاری ایشان ننموده است.
جاست ترایینگ در راستای بازگذاشتنِ ترشی لیته ی کیدینگ. به این افراد میگن rationalist یا skeptic که میتونیم ترجمه ش کنیم شکاکیون.

بهرحال.

رشنالیست ها همواره با مشکلاتی روبرو بودند و قضیه به راحتی جوراب در آوردن و آزاد کردن افراد نبود. مشکلاتی مثل «این معبد بیماران رو شفا میده و اینکه ما نمونه زنده ای نداریم که نشون بدیم ببینید باورتون بشه ناشی از اینه که ایمان ندارید» و عابدانی که با شبهه سلاح های سرد و گرم دنبالشون می کردن.  یا «چرا من اثبات کنم که جن وجود داره؟ تو اثبات کن جن وجود نداره!» و شوهر عمه ای که زان پس هرجا مینشست تعریف می کرد که شما نتونستید اثبات کنید جن وجود نداره و چه ادعاها. ولی وقتی مشکلات اساسی مثل کلاهبرداری های مالی کلان به اسم معجزه و رفع بلا پاشون وسط باشه, قضیه از چالش شخصی و اعتقاد فردی فراتر میره. بنابراین راه حل هوشمندانه ای توسط جمعی از ایشان اندیشیده شد؛ جایزه میذاریم آقا! اثبات کنید یه توانایی ماوراءالطبیعه دارین یا شاهد یک واقعه فراطبیعی غیرعلمی بودین, و پول هنگفتی دریافت کنید.

یکی از این جایزه ها جایزه یک میلیون دلاری جیمز رندی بود. چارچوب ها و استاندارد های علمی خاصی برای بررسی صحت و سقم ادعاهای ارسالی تعیین شد و قرار شد هر کس تحت این قرارداد بتونه اثبات کنه توانایی ماوراالطبیعه ای داره یک میلیون دلار آمریکا ببره. این جایزه نزدیک به پنجاه سال فعال بود و دو سال پیش منحل شد, در حالی که تعداد قابل توجه صفر نفر موفق به دریافتش شده بودن.

لیستی از دیگر جوایز مشابه اثبات وقایع پارانرمال در این لینک ویکی پدیا قابل مشاهده ست. به تعداد افراد برنده توجه فرمایید, صفر.

بنابراین دفعه بعدی که شاهد "شفای" کسی بر اثر فرادرمانی بودید ضمن وحشت و کشیدن صلیب بر خود و پهن کردن سفره ابوالفضل و قربانی کردن برای کریشنا, به این فکر کنید که چه ثروتی رو از کف دادید. :دی
۱۴ نظر ۱۱ لایک

Are you ok Annie؟!

در پست قبلی ورژن instrumental یکی از آهنگ های مایکل جکسون رو نهادم براتون، که اصلش اینه. اینو گوش بدید برگردید یه چیز جالب براتون تعریف کنم.


این آهنگ به شدت رو اعصاب من بود. انقدر رو اعصاب من بود که رفتم سرچ کردم who is annie? is she ok? و دیدم بله عده زیادی قبل از من این سوال براشون پیش اومده. مثل این دوستمون که پاسخ رو «آناکین اسکای واکر» و «خیر، He is not ok» دونستن:


اما حالا واقعا این آنی لعنتی کیه؟ چرا جواب نمیده که اوکی عه یا اوکی نیست و چرا جماعتی رو حیرون نگه داشته؟

پاسخ اینجاست که نمیتونه

چون در واقع آنیِ واقعی، یه مانکنه.

به طور خاص، ایشون:


Resusci Anne که در زبان انگلیسی بهش rescue Annie یا CPR Annie میگن، عروسک پلاستیکی ایه که گفته میشه صورتش رو از صورت زنی که در رود سن غرق شد و هرگز هویتش معلوم نشد قالب برداری کردن. در آموزش عملیات احیاء قلبی، به دانش آموزان(؟) یاد میدن حین عملیات احیاء هی اسم بیمار(در اینجا، Annie) رو صدا بزنن که ببینن به هوشه و میتونه جواب بده یا نه. مایکل جکسون هم یه دوره CPR گذرونده بوده و میگن که این عبارت اونجا کرم گوشش شده بوده و براش آهنگ نوشته.

یعنی میخوام بگم فرض کنید همکلاسیتون با روپوش سفید پزشکی و همه چی، ییهو با شیب سی درجه وارد کلاس میشه و میخونه Annie are you ok? Annie are you ok? Are you ok Annie؟ 

یا فرض کنید در حال مرگید و یکی داره بالاسرتون با ریتم میخونه مثلا Julik are you ok? Julik are you ok? are you ok Julik? من باشم همونجا از خنده شرحه شرحه شده جان به جان آفرین تسلیم می کنم.

حالا یه عده از علما هم معتقدند که آقا وقتی خودت داری میگی خون پاچیده رو فرش و طرف تا اتاق دنبالش اومده و هترپتر کرده بنده خدا رو، خب معلومه که Annie is not ok. اما دسته ای در مقابل معتقدند که به هر حال سوگند بقراط و وظیفه انسانی ایجاب می کنه خواننده حتی در همون حال هم از جسد بپرسه Annie are you ok ، شاید به اذن خدای یوزارسیف به سخن در اومد و گفت آره بابا آنی ایز اوکی و شصتشم به نشونه لایک گرفت سمتِ مایکل.

ما که نمی دونیم.



پی نوشت: در پستِ بعدی  میخواستم به ریسوچی آنی بپردازم که خب دیگه شورِ قضیه در میاد و خودتون برید بخونید که بود و چه کرد، اگه خواستید.

۱۳ نظر ۱۰ لایک

استکهلم زدگی

در سال 1973 یه بانک تو استکهلم سوئد مورد حمله مسلحانه قرار گرفت و به مدت چند روز، بانک و کارمندان و حضار به صورت گروگان گرفتارِِ سارقین بودن. بعد از پنج شش روز که پلیس بالاخره موفق شد به لطایف الحیلی بانک رو نجات بده و ملت رو بکشه بیرون و گروگان ها رو صورت رو به دیوار و دست روی سر دستگیر کنه، متوجه نکته عجیبی شدن؛ گروگان ها به گروگانگیر هاشون علاقه مند شده بودن، دلشون برای دزد ها تنگ شد، یه سری شون حاضر نشدن علیه اونا شهادت بدن، و حتی مورد داشتیم یکی شون رفت بعدا با یکی از گروگان گیر ها مزدوج شد! 


روان شناس ها که بسیار شگفت زده شده بودند و کف دست ها به جای نارنج ها بریده و انگشت های تحیر به دندان های شگفتی گزیده، تصمیم گرفتن این پدیده رو مثل اخترک ب612 اسم گذاری کنن جهت رفرنس های آتی، و اسمش رو گذاشتن Norrmalmstorgssyndromet که نگارنده صادقانه اعتراف می کنه حتی یک بار هم حوصله ش نگرفته تا آخرش رو بخونه و تا وسطاش رفته و بیخیال شده.

سالها تو امتحانای شفاهی و کتبی دانشجوهای روان شناسی با این اسم درگیر بودن و به کاشفین این پدیده و مخترعین این اسم و گروگانگیر ها و گروگان ها و استکهلم و کارل ششم پادشاه سوئد فحش می دادن، تا اینکه servant of lion king of god smith the fair که همون حداد عادلِ خارجیاست پیشنهاد کرد اسمش رو بذارن سندروم استکهلم و جماعتی رو از فحش خوردن، و جماعت دیگری رو از فحش دادن رهانید و خوشبخت شد و رفت تو مجمع تشخیص مصلحت سوئد و اینا. اما این پایانِ قضیه نبود! در فیلمِ جان سختِ یک که مال قرن ها پیشه که آقامون آلن ریکمن هنوز زنده بودن و دوست عزیزمون بروس ویلیس هنوز مو داشتن، یه کارشناس میارن تو یه برنامه ای که بیاد در مورد شرایط گروگان ها توضیح بده و ایشون شروع می کنه در مورد سندروم هلسینکی صحبت کردن. قضیه این بود که عوامل فیلم میخواستن به ریشِ فراستی ها و جواد خیابانی های تلویزیون خندیده باشن و در مورد سوتی ها و دانشِ بی برکت کارشناسان تلویزیونی مزه ریخته باشن. ولی اون موقع هنوز توییتر نبود که ملت بریزن توییت کنن «سندروم هلسینکی چه کوفتیه؟» و ترند جهانی بشه، و کسی هم نمیرفت همچین چیزی رو گوگل کنه چون گوگل ده سال بعد اختراع شد. به همین سادگی دانشِ عمومیِ میلیون ها نفر تف تفی شد و یه عده هنوزم فکر می کنن سندروم هلسینکی داریم چون یه بابایی تو سال 1988 خواسته با جواد استریتز (!)  شوخی کرده باشه و دانشجوهای روان شناسی هنوزم فحش میدن و عوامل جان سخت هنوزم فحش می خورن.


بعدها همونطور که بدبختی صاحبش رو پیدا می کنه و دونه کاج نر دونه کاج ماده رو، سندروم استکهلم هم مبتلایانِ باحالِ خودش رو پیدا کرد. یه ورژن خانم پتی هرست بچه پولدار بود که یه عده دزدیدنش، زنگ زد خونه شون و گفت «مامان من با این گروگان گیرا خیلی حال می کنم، زین پس میخوام باهاشون کار کنم اسم رمزمم تانیاس. بوس بوس خدافس» و رفت تو کار بانک زدن و سرقت مسلحانه و تهشم گرفتنش به سی و پنج سال زندان محکومش کردن که خب دو سال بیشتر حبس نکشید. روایت است که ربایندگان وی که توقع داشتن دختره رو بدزدن و از خانواده ش پول بگیرن، پس از دیدنِ اینکه عوض پول یه نون خور بهشون اضافه شد و دختره ابراز علاقه کرد بمونه پیششون، جملگی جامه دریده سر به بیابون نهادن و خب خبری از پول ها هم نشد بهرحال.

نمونه های شگفت انگیز تری هم پیدا شد، مثل یکی که چهار سال حبسش کرده بودن تو یه تابوت و انقدر وفادار شده بود حتی یه روز ربایندگان بردنش خونه خودش که خانواده ش رو ببینه و برگشت تا سه سال و نیم دیگه توی تابوت حبس باشه، یا یه پسربچه که دزدیدنش و چهار پنج سال بعد در حالی پیدا کردنش که انقدر با گروگانگیرش صمیمی شده بود که میتونست بره بیرون خرید و تفریح و حتی دوست دخترم پیدا کرده بود، یا اون روزنامه نگارِ عزیزی که طالبان افغانستان دزدیدش و ده روز بعد که ولش کردن رفت مسلمون افراطی شد و هرچقدرم گفتن بیا درمانت کنیم تو سندروم استکهلم داری گفت نه من راهِ حقیقت رو پیدا کردم و باید نشون بدم زندگی آزادگی چیجوریه و حبل المتین توده های آرزومند است و اینا.


خلاصه که مراقب خودتون باشید دیگه.


گوش بدیم: David Garrett : Smooth Criminal Violin Cover

پی نوشت: به من نخندید، من این هفته مایکل جکسون رو کشف کردم. در مطلب بعدی به این آهنگِ رو اعصاب خواهم پرداخت!

پی نوشت: چالشِ خود ساخته ی «بدون شکلک و اسمایلی حرفت رو بزن» راه انداخته م با شرکتِ خودم، چون چه معنی داره اینقدر نگارشِ آدمی وابسته به اَشکالی باشه که نیازمندِ شناختِ قبلیِ خواننده با کد هاشونه و ضمنا در نگارش های رسمی هم کاربرد ندارن، مثلا برای استاد نمیشه نوشت «سپاس:) »! ببینم زنده می مونم یا نه.

۲۹ نظر ۱۴ لایک
من اینجا خودم نیستم. در واقع هیچ کجای دیگر هم خودم نیستم. من آدم خودخواهی ام که خودش را مثل شکلاتی ترین شیرکاکائوی دنیا نگه داشته برای خود خودش و به هیچکسِ هیچکس هم نمی دهدش. اینجا فقط کمتر دیگرانم، همین. لطفا اگر نگارنده را میشناسید، به رویش نیاورید. چه اینجا، چه هرجا.

+پست های خصوصی واقعا خصوصی اند!
پیشنهاد روزانه
از لای ترک ها
وقتی نو بودی
آقای خسته بند
افتر بازنشستگی
سروش یا تلگرام؟
عرض زندگی
اعتراف مخوف
تگ ها
بایگانی
ارديبهشت ۱۳۹۷ ( ۲۲ )
فروردين ۱۳۹۷ ( ۱۴ )
اسفند ۱۳۹۶ ( ۹ )
بهمن ۱۳۹۶ ( ۱۱ )
دی ۱۳۹۶ ( ۲۰ )
آذر ۱۳۹۶ ( ۱۹ )
آبان ۱۳۹۶ ( ۶ )
مهر ۱۳۹۶ ( ۳ )
شهریور ۱۳۹۶ ( ۱۰ )
مرداد ۱۳۹۶ ( ۱۱ )
تیر ۱۳۹۶ ( ۵ )
خرداد ۱۳۹۶ ( ۱۱ )
ارديبهشت ۱۳۹۶ ( ۱۶ )
فروردين ۱۳۹۶ ( ۶ )
اسفند ۱۳۹۵ ( ۱۵ )
بهمن ۱۳۹۵ ( ۱۴ )
دی ۱۳۹۵ ( ۱۴ )
آذر ۱۳۹۵ ( ۱۵ )
آبان ۱۳۹۵ ( ۲۴ )
مهر ۱۳۹۵ ( ۲۲ )
شهریور ۱۳۹۵ ( ۱۳ )
مرداد ۱۳۹۵ ( ۱۲ )
تیر ۱۳۹۵ ( ۲۵ )
خرداد ۱۳۹۵ ( ۲۴ )
ارديبهشت ۱۳۹۵ ( ۱۳ )
فروردين ۱۳۹۵ ( ۱۰ )
اسفند ۱۳۹۴ ( ۲۵ )
بهمن ۱۳۹۴ ( ۳۲ )
دی ۱۳۹۴ ( ۱۹ )
خرداد ۱۳۹۴ ( ۳ )
ارديبهشت ۱۳۹۴ ( ۲۷ )
فروردين ۱۳۹۴ ( ۱۸ )
اسفند ۱۳۹۳ ( ۲۲ )
بهمن ۱۳۹۳ ( ۲۴ )
دی ۱۳۹۳ ( ۲۹ )
آذر ۱۳۹۳ ( ۲۳ )
آبان ۱۳۹۳ ( ۱۷ )
مهر ۱۳۹۳ ( ۲۰ )
شهریور ۱۳۹۳ ( ۲۸ )
مرداد ۱۳۹۳ ( ۲۷ )
تیر ۱۳۹۳ ( ۱۱ )
خرداد ۱۳۹۳ ( ۲۱ )
ارديبهشت ۱۳۹۳ ( ۱۷ )
فروردين ۱۳۹۳ ( ۲۳ )
اسفند ۱۳۹۲ ( ۳۷ )
بهمن ۱۳۹۲ ( ۶ )
دی ۱۳۹۲ ( ۱۶ )
آذر ۱۳۹۲ ( ۱۴ )
آبان ۱۳۹۲ ( ۹ )
مهر ۱۳۹۲ ( ۱۲ )
شهریور ۱۳۹۲ ( ۱۱ )
مرداد ۱۳۹۲ ( ۱۵ )
تیر ۱۳۹۲ ( ۱۲ )
خرداد ۱۳۹۲ ( ۶ )
ارديبهشت ۱۳۹۲ ( ۶ )
فروردين ۱۳۹۲ ( ۳ )
بهمن ۱۳۹۱ ( ۲ )
دی ۱۳۹۱ ( ۱ )
آذر ۱۳۹۱ ( ۱ )
مهر ۱۳۹۱ ( ۳ )
شهریور ۱۳۹۱ ( ۱ )
مرداد ۱۳۹۱ ( ۱ )
تیر ۱۳۹۱ ( ۲ )
خرداد ۱۳۹۱ ( ۱ )
ارديبهشت ۱۳۹۱ ( ۳ )
راه دررو به وبلاگ دوستان
کمک به موسسه محک
رویاهای کنسرو شده
روزهای زندگی یک مسافر
نیکولا
سیاهچال
خیالپرداز نادان
قناری معدن
پرسپکتیو
ماری جوانا
کاشیها را خیال من آبی می کند
شاهزاده خانومی که نمی خندید
حبه انگور
گرگِ بیابان
اعترافات یک درخت
میلیونر زاغه نشین
مگلاگ
آبو
ویولا
از چشم ها بخوانیم
درامافون
یک نفر دارد خواب می بیند
جیغ صورتی
خودکار بیک
خیالِ واژه
سرنتی پیتی
در گلوی من ابرِ کوچکی‌ست
هذیانات
کافه کافکا
دیزالو
برای هیولای زیر تختم
دنیای وارونه
پنجره می چکد
در من نهفته گویا، یک دایناسور خوب!
در دیار نیلگون خواب
قالب: عرفان و جولیک بیان :|