وقتی بهت تکلیف میدن و خودت چون آهو در عسل توش می چلی

یه ویژگی خوب و یه ویژگی بد منو اسم ببرین!

+کامنتاتونم جواب میدم...قول :-"
۲۵ نظر ۲۴ لایک

سنگ زیرین آسیا باشد

بچه که بودم خواهرم زیاد اذیتم می کرد. الان اگه ازش -و از هرکسی که ما رو از بچگی میشناسه- بپرسین، تکذیب میکنه و میگه من یه سری توهماتی از بچگی دارم و به اسم خاطره قالب می کنم به ملت؛ به عنوان یک قربانی خشونت های ادامه دار (!) متاسفانه تایید می کنم که معمولا خود قربانی فقط یادش می مونه چی کار باهاش کردن، نه شاهدا انقدر براشون مهمه که تو ذهنشون ثبت بشه، نه کسی که بهتون آزار رسونده.

داشتم خواهرمو می گفتم که اذیت می کرد و هیچ مدرکی هم ازش نیست. من قبل تر ها، همون بچگی تا اوایل نوجوانی، اشکم دم مشکم بود. اونقدر شور گریه کردن رو دراورده بودم که حتی وقتی والدینم میخواستن دعوام کنن، اولین جمله شون این بود که «حالا بزن زیر گریه!» برام مهم نبود که شورش در اومده. گریه م میومد، گریه می کردم. بلند بلند. زیاد زیاد. نه که بخوام توجه کسی جلب بشه و بیاد کمک، فقط چشمام میگفتن لازمه. منم میگفتم باشه. 

برگردیم به خواهرم و بچگی و اذیت. ما با هم هم اتاقی بودیم. از اولش تا همین دو سال پیش. بعضی وقتا شب که همه خواب بودن، چراغا رو که خاموش می کردیم و  قبل اینکه بخوابیم، خواهرم از تختش که بالای تخت من بود آویزون میشد، یه چیزی میگفت که میدونست ناراحتم می کنه، بعد می پرید بالا و انگار نه انگار چیزی شده می خوابید رو به دیوار. من می زدم زیر گریه، و خواهرم از اون بالا با خوشحالی بهم میگفت بچه ننه ام و کارم گریه کردنه. اینکه از حفظ بود من واکنشم به حرفش چیه، حالمو بد می کرد، فکر می کردم دیگه هیچوقت حق با من نیست چون همیشه گریه می کنم و همه میدونن کارم گریه کردنه. آخرای دبستان بودم شاید، یه بار وقتی این کارو کرد، از تختم پریدم بیرون، دویدم تو پذیرایی، نشستم رو دسته یکی از مبلا رو به پنجره. بلند بلند گریه نکردم. دستامو گرفتم جلو صورتم، ریز ریز اشک ریختم، بی صدا. بعد یه مدت دست یکی اومد رو شونه م. برگشتم، خواهرم بود. لحافمو آورده بود برام. صورتمو که دید لحاف رو انداخت رو مبل و رفت. گفت «فکر کردم ناراحت شدی نمیخوای برگردی. برا چی دروغکی ادای ناراحت شدن در میاری میای اینجا گریه می کنی؟»


دیگه جلوی هیچکس گریه نکردم.

دیگه به آدما نشون ندادم که ناراحتم می کنن، دیگه نشون ندادم که ناراحتم، دلم شکسته، غمم گرفته. شمشیرمو گرفتم جلوم، سپرمو گرفتم رو سرم، عربده کشون حمله کردم بهشون. براشون مهم نبود، برای هیشکی مهم نبود. هیشکی زیر بار نمیرفت، هیشکی کوتاه نمیومد، هیشکی شب قبل خواب تو تاریکی اتاقش کارای اون روزشو با خودش مرور نمی کرد و پشیمون نمیشد، چرا باید بدونن ناراحتم پس؟ چرا ضعیف بودنمو نشونشون بدم وقتی چیزیو عوض نمی کرد، وقتی همه عادت کردن که «حالا بزن زیر گریه!»؟


اما من ناراحت می شدم هنوز. دلم میشکست. غمم می گرفت. آدما بازم براشون مهم نبود. بازم حق با من نبود. تنها فرقش این بود که دیگه یه نفر دلش برام نمی سوخت.

اون یه نفر خودم بودم.

۱۵ نظر ۳۳ لایک

چرا عاقل کند کاری؟ چرا هموطن؟ چرا؟

نامبرده دیروز صبحونه خورده نخورده راه افتاد رفت بیمارستان، قرار بود عمل جراحی زانو ببینه از نزدیک. یه کم سرش درد می کرد، ته گلوشم می سوخت، یه قرص سرماخوردگی هم داد بالا. دیشبش با منزل دعواش شده بود، شام نخورده خوابیده بود. حالش خوب  بود در مجموع، یه کم هیجان داشت برا دیدن عمل.

بعد حدس می زنین چی شد؟

رسید بیمارستان، لباس و کلاه و ماسک و همه چی، رفت تو اتاق عمل. دکتر چاقو رو گذاشت رو زانوی بیمار، رفت تو، شکافت تا پایین، گیره زد دو طرف پوستش، شصتشو انداخت زیر گوشت یارو چرخوند، و بعدشو دیگه یادم نیست، چون همه چی سیاه شد و در صحنه بعدی متیو (همکلاسیم) و یه پرستاری منو نشونده بودن رو یه چارپایه بیرون اتاق عمل، آب سیب به حلقم می ریختن. 

بله، غش کردم!!


+نه تنها رها نکردم، بلکه ده دقیقه بعد با قدرت برگشتم تو و با جدیت زل زدم به دکتر که داشت گوشت یارو رو بخیه میزد. پوست نه ها، گوشت!

++البته اینکه طی اون ده دقیقه بیرون خوابونده بودنم رو تخت، پامو گرفته بودن هوا و پتوی گرم روم انداخته بودن، و اینکه تمام مدت زمان این جراحی و جراحی بعدی منو نشوندن رو صندلی پشت سر دکتر هم، بی تاثیر نبود در قدرت بازگشتم :-"

+++مطابق توانایی هاتون انتخاب رشته کنین عزیزانم.


در انتها لازمه تشکر کنیم از متیو که تونست منو نجات بده :))

۳۶ نظر ۳۳ لایک

سال اول لیسانس یه پست عین همین نوشتم که لینک زن هم بازنشرش داد. از لحاظ میزان رشد شخصیتی عرض می کنم.

مشکل اساسی ای که من با خودم دارم اینه که تا هفده سالگی، هیچ تلاشی برای هیچ چیزی شدن نکردم. از این موجودات نفرت انگیزی بودم که دست به خاک میزنن طلا میشه. درس رو سر کلاس یاد میگرفتم، قطعه های پیانو رو با روزی ده دقیقه تمرین از بر می شدم، زبان رو همینطوری می فهمیدم و تاپ کلاس می شدم.

نمیدونم هفده سالگی چه ضربه ای خوردم. جو کنکور بود یا مدرسه عوض کردن های پیاپی، کاملا تغییر کردم. از اینا شدم که به قول هولدن تا رودخونه راین هم برن باید یه باکس شش تایی آب معدنی پر شده از آب لوله کشی شهری با خودشون ببرن. تقریبا هیچ مطلب درسی تو ذهنم نمی موند، عملا ساز رو گذاشتم کنار، و حتی یک دهم بدبختی ای که سرم اومد این نبود که خنگ شده بودم. پنجاه درصد قضیه این بود که اعتماد به نفسم با سر خورد زمین. اگه بخوام تو همون حوزه درس خوندن بهتون توضیح بدم، منی که کلی از مطالب درسی رو دو سال قبل اینکه بهم درس داده بشه با نگاه کردن به درس خوندنِ خواهرم یاد گرفته بودم، حالا برای حفظ کردن فرمول انتگرال یه تابع ساده اشک میریختم و هنوز هم فرمول های فیزیک دینامیک رو نمیتونم از حفظ بگم؛ فرمول هایی که نصفشون رو تو دبیرستان تست زدم و برای نصف دیگه شون یه سه واحدی پاس کردم. پنجاه درصدِ بقیه ش این بود که من هیچ ایده ای نداشتم آدم چطور تلاش می کنه برای رسیدن به هدفی، چیزی. مثلا چطور باید درس خوند، وقتی چیزی رو نفهمیدی باید چی کار کنی، وقتی یه سوالی رو بلد نیستی آیا تو خنگی یا همه خنگن یا اصلا سواله خارج از کتاب و سخت و لعنتیه؟

من، منِ بی نقصِ بی همتای لج درار، هرگز یاد نگرفتم اشتباه کنم، یه مسیری رو تا یه جا برم و ببینم خب، این نمیرسه به اونجا که میخواستم، در عین حال دنیا هم به پایان نرسیده، میتونم یه روش دیگه رو امتحان کنم. هرگز یاد نگرفتم وقتی یه چیزی از اولش سخته، از کجاش باید شروع کنم. هرگز یاد نگرفتم برای رسیدن به هر چیزی باید یه مسیری رو طی کرد، هیچکس نمیتونه از نقطه الف که هدف در دوردست هاست به نقطه ب که هدف زیر پاشه تلپورت کنه، و اینکه یه نفر همین الان تو نقطه ب ایستاده به این معنی نیست که تو نمیتونی به نقطه ب برسی، و گنجایش نقطه ب فقط به اندازه یه نفر نیست که جا برای تو نباشه.

اینا الان به نظر شما بدیهیه، به نظر منم بدیهیه، اما باید منو وقتی در شروع یک موقعیت سخت دست و پا میزنم ببینین که هیچکدوم اینا یادم نیست، چون هفده سال یه جور دیگه زندگی کردم و هفت سال گذشته برای یاد گرفتنِ اینکه زندگیِ جدیدم چطوریه کافی نبوده. اولِ هر کار جدیدی، من از اول کشف می کنم که آقا مسیر رسیدن به انتهای این کار اتوبان نیست، سنگلاخ گردنه حیران طوره.  عزیزم با آرامش بشین مسیر های منتهی به مقصد رو امتحان کن یکیش بالاخره اون مسیر درسته س. فرزندم زمان می بره این مسیر، اون بزرگواری که نوک قله س هم زمان برده رسیده به نوک قله، از اونجا به بعد پرواز نمی کنه که بهش نرسی. اصلا ذلیل شده برا چی میخوای به آدمه برسی، قله رو نگاه کن تو!

من شدیدا برای خودم نگرانم. برای این ناتوانیم در دنبال کردن یک مسیر و رسیدن به یک هدف. به نظرم میرسه که حتی نمیتونم سر اینکه هدف رو میخوام جدیت به خرج بدم. و حالا که تنهام، این مساله خیلی بیشتر به چشم میاد. تا الان دختر خونه بودم و خودم رو هنوز نوجوانی نورسته و ناآماده برای بزرگسالی میدیدم. الان خودمم و مشعلم و زره سوراخ سوراخم و اژدهای زندگی بزرگسالی. و من شمشیر زنی نیاموختم، انقدر که تو لیست وسایلم شمشیر نداشتم اصن.


نمیدونم چرا اینا رو برای شما گفتم.

۳۶ نظر ۳۴ لایک

با پشتِ خالی

نامبرده زندگیش رو غلتک بود، خونه داشت، کار داشت، خانواده داشت، دوست و رفیق داشت، یه بالکن پر گل و گلدون بهش ارث رسیده بود، کتابخونه داشت به چه پر و پیمونی، محله بچگیاشو هنوز خراب نکرده بودن، خیابونای شهرشو بلد بود، کاموا فروشیِ مورد علاقه و کتاب فروشیِ پاتوقشو پیدا کرده بود، منتظر ترجمه جلد های بعدی کتابهای در دستِ خوندنش بود؛ یهو تصمیم گرفت همه چیزو بذاره بره دنبال یه زندگی بهتر. رفت یه جای جدید. از اول خونه پیدا کرد. از اول رفت دانشگاه. از اول دنبال آدمای جالب و دوست داشتنی گشت. یه گلدون برای خودش جور کرد. چهارتا کتابی که قاچاقی با خودش آورده بود چید لب پنجره. محله جدیدش رو از شمال و جنوب و شرق و غرب قدم زنون گز کرد و دنبال پاتوقای تازه گشت. 

بعد نشست، نفس تازه کرد، یه نگاه به دور و برش انداخت و دید زندگیش شبیه خونه نوعروسا شده. همینطوری نگاهش کنی همه چیز نوعه و برق میزنه، همه چیز سرجاشه، هر چیزی لازم بوده تو خونه هست انگار؛ اما یه روز صبح که بدجور کارت گیره، میفهمی تو خونه ت سنجاق قفلی پیدا نمیشه بزنی زیر چونه مقنعه ت. نیازهایی همینقدر ساده و ابتدایی. از چشم دور موندن های همینقدر ساده و ابتدایی. و جهاز چیدنی که یه نفره و دست تنها، تا ابد، تا ابد، تا ابد طول می کشه.



کامنتای مهربونتتونو نخوندم، هی نخوندم که بیام جواب بدم، موندن و بیات شدن. هنوزم نخوندم، هنوزم جواب ندادم، پررویم چون. اما میام، میخونم، جواب میدم بالاخره.

بوس به همه تون.

۴۴ نظر ۳۹ لایک
یه روز موهامو آبی می کنم، سوار نیمبوس دوهزار فکستنیم میشم، پرواز می کنم اون دوردورا و هرگز برنمیگردم.
دستچین از بلاگستان
سیستم عامل آزاد و متن باز برای فردای فروپاشی
چون «ما را نگاهی از تو تمام است گر کنی».
یک دخترِ تا ابد تنها
شاگرد آخر کلاس
پنج شش و هفت؛ اگر رامین اینجا بود
پست های طبق معمول بی عنوانِ تانزانیا
گرد گرد یه گردو
قلبِ آبی
The Bot
یاسر، عاشقی با علاقه های دروغین
الدنیا دار بالبلاء محفوفه
در حالی که دلش تنگ شده
آغوشتو به غیر من به روی هیشکی وا نکن..
برزخ من
تگ ها
بایگانی
بهمن ۱۳۹۸ ( ۱ )
دی ۱۳۹۸ ( ۳ )
مرداد ۱۳۹۸ ( ۱ )
تیر ۱۳۹۸ ( ۲ )
خرداد ۱۳۹۸ ( ۵ )
ارديبهشت ۱۳۹۸ ( ۱۴ )
فروردين ۱۳۹۸ ( ۸ )
اسفند ۱۳۹۷ ( ۱۱ )
بهمن ۱۳۹۷ ( ۵ )
دی ۱۳۹۷ ( ۶ )
آذر ۱۳۹۷ ( ۲ )
آبان ۱۳۹۷ ( ۵ )
شهریور ۱۳۹۷ ( ۶ )
مرداد ۱۳۹۷ ( ۷ )
تیر ۱۳۹۷ ( ۱۰ )
خرداد ۱۳۹۷ ( ۱۰ )
ارديبهشت ۱۳۹۷ ( ۲۲ )
فروردين ۱۳۹۷ ( ۱۴ )
اسفند ۱۳۹۶ ( ۹ )
بهمن ۱۳۹۶ ( ۱۱ )
دی ۱۳۹۶ ( ۲۰ )
آذر ۱۳۹۶ ( ۱۹ )
آبان ۱۳۹۶ ( ۶ )
مهر ۱۳۹۶ ( ۳ )
شهریور ۱۳۹۶ ( ۱۰ )
مرداد ۱۳۹۶ ( ۱۱ )
تیر ۱۳۹۶ ( ۴ )
خرداد ۱۳۹۶ ( ۱۱ )
ارديبهشت ۱۳۹۶ ( ۹ )
فروردين ۱۳۹۶ ( ۶ )
اسفند ۱۳۹۵ ( ۱۵ )
بهمن ۱۳۹۵ ( ۱۴ )
دی ۱۳۹۵ ( ۱۴ )
آذر ۱۳۹۵ ( ۱۵ )
آبان ۱۳۹۵ ( ۲۴ )
مهر ۱۳۹۵ ( ۲۲ )
شهریور ۱۳۹۵ ( ۱۳ )
مرداد ۱۳۹۵ ( ۱۲ )
تیر ۱۳۹۵ ( ۲۵ )
خرداد ۱۳۹۵ ( ۲۴ )
ارديبهشت ۱۳۹۵ ( ۱۳ )
فروردين ۱۳۹۵ ( ۱۰ )
اسفند ۱۳۹۴ ( ۲۵ )
بهمن ۱۳۹۴ ( ۳۲ )
دی ۱۳۹۴ ( ۱۹ )
خرداد ۱۳۹۴ ( ۳ )
ارديبهشت ۱۳۹۴ ( ۲۷ )
فروردين ۱۳۹۴ ( ۱۸ )
اسفند ۱۳۹۳ ( ۲۲ )
بهمن ۱۳۹۳ ( ۲۲ )
دی ۱۳۹۳ ( ۲۹ )
آذر ۱۳۹۳ ( ۲۳ )
آبان ۱۳۹۳ ( ۱۷ )
مهر ۱۳۹۳ ( ۲۰ )
شهریور ۱۳۹۳ ( ۲۸ )
مرداد ۱۳۹۳ ( ۲۷ )
تیر ۱۳۹۳ ( ۱۱ )
خرداد ۱۳۹۳ ( ۲۱ )
ارديبهشت ۱۳۹۳ ( ۱۷ )
فروردين ۱۳۹۳ ( ۲۳ )
اسفند ۱۳۹۲ ( ۳۷ )
بهمن ۱۳۹۲ ( ۶ )
دی ۱۳۹۲ ( ۱۶ )
آذر ۱۳۹۲ ( ۱۴ )
آبان ۱۳۹۲ ( ۹ )
مهر ۱۳۹۲ ( ۱۲ )
شهریور ۱۳۹۲ ( ۱۱ )
مرداد ۱۳۹۲ ( ۱۵ )
تیر ۱۳۹۲ ( ۱۲ )
خرداد ۱۳۹۲ ( ۶ )
ارديبهشت ۱۳۹۲ ( ۶ )
فروردين ۱۳۹۲ ( ۲ )
بهمن ۱۳۹۱ ( ۲ )
دی ۱۳۹۱ ( ۱ )
آذر ۱۳۹۱ ( ۱ )
مهر ۱۳۹۱ ( ۳ )
شهریور ۱۳۹۱ ( ۱ )
مرداد ۱۳۹۱ ( ۱ )
تیر ۱۳۹۱ ( ۲ )
خرداد ۱۳۹۱ ( ۱ )
ارديبهشت ۱۳۹۱ ( ۳ )
پیشنهاد وبلاگ
کمک به موسسه محک
رویاهای کنسرو شده
روزهای زندگی یک مسافر
نیکولا
سیاهچال
خیالپرداز نادان
قناری معدن
پرسپکتیو
کاشیها را خیال من آبی می کند
حبه انگور
اعترافات یک درخت
میلیونر زاغه نشین
از چشم ها بخوانیم
درامافون
جیغ صورتی
خودکار بیک
خیالِ واژه
در گلوی من ابرِ کوچکی‌ست
هذیانات
کافه کافکا
برای هیولای زیر تختم
پنجره می چکد
در من نهفته گویا، یک دایناسور خوب!
زلال؛ مثل چشمه، مثل اشک
آشتی با دیونیسوس
دامنِ گلدارِ اسپی
همیشه تنها
کوچ
بوسیدن پای اژدها
هویج بنفش
حمیدوو برگ بیدوو
اوایل کوچک بود
آراز غلامی
Meet me in Montauk
یادداشت های یک دختر ترشیده
Mahsa's moving castle
تویی پایان ویرانی
قالب: عرفان و جولیک بیان :|